De Nederlandse rechtsstaat wordt niet door Wilders aangetast maar juist door die elementen van islamitische komaf die onze democratie verwerpen. En dat doet in wezen elke moslim. De islam staat geen democratie toe omdat alles voor Allah is. Allah eist onderwerping en geen democratie. De grondwet wordt niet door de standpunten van de PVV uitgehold, maar juist door de vrijheid die onze grondwet biedt aan politieke religies zoals de islam. De islam is een veroveringsreligie. En dat ‘’veroveren’’ gebeurt niet met foldertjes of leuke gesprekjes, maar met het zwaard.

Natuurlijk verliest Nederland haar geloofwaardigheid niet op internationaal niveau. Andere landen zijn allang blij dat wij het juridische centrum voor het internationaal recht zijn. Dan hebben wij ook het gezeik er van en zij niet. Ook op internationaal zakelijk gebied is de PVV geen bedreiging. Het zal landen en zakenlui een zorg zijn met wie zij handel drijven, als er maar geld verdiend wordt.
‘’In de regel onthouden we ons, als (oud) politici, van inmenging in het proces van een kabinetsformatie. Maar in het onderhavige geval, zijn kernwaarden van onze rechtsstaat in het geding. Dit gaat ons allen aan!’’

Hoe krijgen ze het uit hun strot. De kernwaarden van onze rechtsstaat blijven kaarsrecht overeind. De PVV wil subversieve elementen uit de maatschappij verwijderen en, bij de geringste verdenking, niet meer toelaten. Tja, en veelal zijn deze elementen van islamitische snit. En daar is geen goed garen bij te spinnen.

De brief is ondertekend door:

Hedy D’Ancona (PvdA)
Fascistische dame die Wilders met Hitler vergelijkt maar niet door heeft dat ze zelf Stalin speelt.
Bas de Gaay Fortman (PPR,Groen Links)
Niets op aan te merken. Hij is bang en naïef.
Jos van Kemenade (PvdA)
Vriendje van Wallage. Zegt dus genoeg.
Tineke Lodders (CDA)
Wil dat Israel de blokkade van Gaza opheft.
Anja Meulenbelt (SP)
Aanhanger van Hamas en daarmee terroriste
Rinus Penninx( Hoogleraar UvA)
Doet iets bij de WRR
Mohamed Rabbae (Groen Links)
Is voor het stenigen van overspelige vrouwen en het ophangen van homo’s.
Jan Terlouw (D66)
Aardige man maar D66-er. Zegt ook genoeg.
Kars Veling (ChristenUnie)
Is voor islamitisch onderwijs.
Joris Voorhoeve (VVD)
Schuldig aan de moord op duizenden moslims in Screbenica
Gijs de Vries (VVD)
Voormalig Europees Coördinator Terrorismebestrijding. Een gekocht baantje want van terroristen heeft Gijs geen verstand. Hij is tegen de vrijheid van meningsuiting. Zaken die je niet benoemt bestaan ook niet, vindt hij.

! 

! 

Met groeiende bezorgdheid volgen wij op enige afstand, maar met grote betrokkenheid de ontwikkelingen in het CDA ten aanzien van de kabinetsformatie. We beseffen dat vele uitgerangeerde CDA-leden hun zorg reeds openlijk met u gedeeld hebben. De indruk bestaat dat dit met name oudere CDA-leden zijn en die indruk is juist. Velen van hen worden dagelijks gewassen door een verpleegkundige en worden geholpen bij de maaltijd. Soms maken zij een busreisje naar Neeltje Jans waarvan zij zich, na terugkomst, slechts weinig herinneren. We hebben echter gemerkt dat de zorg partijbreed leeft. Na de uitslag van 9 juni was snel duidelijk dat de vorming van een nieuw kabinet geen eenvoudige opgave was. Het politieke landschap was versnipperd, het CDA had een verdiend maar gevoelig zetelverlies geleden en een duidelijk voor de handliggende coalitie, gezien onze uitgangspunten, was alleen dan in beeld met steun van de PVV. Op grond van die kleine meerderheid lag een verkenning naar de totstandkoming van een rechts kabinet in de rede en werd ook door andere partijen, o.a. PvdA, D66 en Groen Links gewenst. Dat zij zich later van deze wens distantieerden zegt voldoende over de onbetrouwbaarheid van deze partijen.

Nu echter op voorhand al duidelijk is dat de vorming van een kabinet van VVD en CDA met gedoogsteun van de PVV leidt tot een eenheid der geesten in de samenleving en een grote saamhorigheid in het CDA, roepen wij de fractie op om in te zetten op deze saamhorigheid en de deelname aan dit kabinet van harte te steunen, een kabinet dat zo bindend blijkt uit te werken. De beoogde coalitie is in het belang van het land en in het belang van onze partij. De zorgen van de kiezer moeten in deze onomstreden coalitie van een doordacht en doortastend antwoord worden voorzien.

In haar standpunten en verkiezingsprogramma getuigt de PVV van een onomwonden wij-denken ten aanzien van allochtonen in het algemeen en moslims in het bijzonder. Daarmee wordt een grote groep mensen die op alle manieren hun best doen om een bijdrage te leveren aan onze samenleving, recht gedaan. Wij ondersteunen van harte het standpunt van de PVV om allochtonen die geen bijdrage willen leveren aan onze maatschappij, sterker nog, onze maatschappij verwerpen en daarmee de rechtsstaat in gevaar te brengen, dan wel her op te voeden dan wel uit te wijzen naar het land van herkomst. Een coalitie met gedoogsteun van de PVV versterkt naar onze mening de uitgangspositie van het CDA en draagt tevens bij aan de legitimatie van deze standpunten. Dat achten wij in hoge mate gewenst. Hier zijn geen verschillen van inzicht over.

In de komende kabinetsperiode moeten forse maatregelen worden genomen om de gevolgen van de economische crisis op te vangen en de overheidsfinanciën weer op orde te brengen. Deze keuzes vragen een offer van alle Nederlanders. Een breed draagvlak in politiek en samenleving is nodig om deze moeilijke keuzes aan de burgers uit te leggen. Ook hier moet geconstateerd worden dat de beoogde coalitie deze voorwaarde uitstekend kan vervullen. Met de beperkte meerderheid van een zetel staat de steun voor het noodzakelijk te voeren beleid slechts onder druk wanneer het CDA verdeeld zou zijn. Bij onze partij, en met name de fractie in de Tweede Kamer, ligt de christelijke taak onverdeeld te zijn.

Onze zorg betreft zeker niet de internationale positie van Nederland. Het CDA staat van oudsher voor een internationale oriëntatie. Deze is vastgelegd in het Program van Uitgangspunten. Helaas is er een lange rij van kwalijke namen als Luns, Van Agt, De Hoop Scheffer en Lubbers, die voor Nederland belangrijke internationale functies hebben ‘’gekocht’’ door hun christelijke principes te verkwanselen voor persoonlijke roem en rijkdom. Met deze coalitie en gedoogsteun van de PVV en, belangrijker, controle op de uitvoering van beleid en integriteit door de PVV, zal ook het CDA rechtschapen mensen voordragen voor belangrijke functies. Het buitenland zal met welgevallen kijken naar een land waarin een partij met opvattingen als die van de PVV, de VVD en het CDA zo’n vooraanstaande plek heeft bedongen. Nederland is geen eiland en mede gelet op het belang van de export en de economie, kan ons land trots zijn op haar reputatie in de internationale context.

Wij maken ons geen zorgen over de toekomst van het CDA. Niet eerder in haar dertig jaar bestaan heeft regeringsdeelname tot zoveel interne en publieke discussie geleid. In een poging de verloren kiezers terug te winnen, schaart de partij zich achter de opbouw en ontwikkeling van een vooruitstrevend en progressief Nederland. Een Nederland dat haar normen en op christelijke grond gestoelde waarden niet verkwanselt aan de politieke Islam. Een ideologie die er op uit is ons land te onderwerpen aan de Islamitische wetgeving waar steniging, ophanging en het afhakken van handen en voeten aan de orde van de dag is. Daarbij is nog niet gezegd dat het CDA in een coalitie met de VVD en PVV voldoende profiel kan maken om de verloren kiezers opnieuw voor zich te winnen. Integendeel, door deelname aan deze coalitie bekent het CDA zich nadrukkelijk tot de rechts-conservatieve stroming en verlaat daarmee de vertrouwde, geen vlees noch vis, middenpositie in het politieke landschap. Het CDA bekent kleur!

Onderling vertrouwen vormt de basis van elke samenleving. Dit vertrouwen is voldoende aanwezig om de coalitie tot een succes te maken. Nu de CDA-fractie eerdaags moet besluiten over deelname aan deze coalitie doen wij een oproep om in een open dialoog de balans op te maken. Wij zijn van mening dat regeringsdeelname in deze beoogde coalitie opweegt tegen de genoemde risico’s en zorgen. De saamhorigheid in samenleving en partij is door deze deelname meer dan gegarandeerd..

Wij wensen u veel wijsheid.

Met groeten,

Cees Koeieman, voorzitter bestuur van het WIKI voor het CDA
Tineke Spotter, oud-voorzitter CDA
Herman Twijffel, oud-voorzitter SERIE
Hanja Waij Wegermee, oud-minister Betuwe Lijn
Jeroen Amel Von Geusenbrau, oud-kandidaat voorzitterschap CDA
Quinten Weetetniet, voorzitter CDJA Noord-Brabant
Rob Goorling, lid provinciale staten Noord-Brabant
Carola Taxpoet, gemeenteraadslid Leiderdorp
Angela den Vlierbes, secretaris CDA bestuurdersvereniging Noord-Brabant
Egmond Everaars, voorzitter CDJA Maastricht
Frans van der Niessen, oud-fractievoorzitter, oud eurocommissaris
Bert de Vrijer, oud fractievoorzitter, oud-minister Sociale Zaken tegen Werkgelegenheid
Sjeng Kloebers, oud gouverneur van Limburg
Doekle in Ontbinding, voorzitter HBO-raad
Sam van Oosterveen, uitgever SODEJU
Arjan Kraaksema, lid programcommissie CDA
Muzaffer Bozeturk, raadslid Venlo
Bart Bruggebouwer, fractievoorzitter Leerdam
Daan Hebbenisbinnen, wethouder Katwijk
Wim Mussert, fractievoorzitter Bergen op Zoom
Jos Glibberburg, fractievoorzitter Brunssum
Charles Klaasmans, fractievoorzitter Heerlen
Paul Laatmaar, wethouder Hardinxveld-Giessendam
Wilbert den Ouden, Statenlid Zuid-Holland
Peter Scheltema, fractievoorzitter Teylingen
Memet Turkmania, raadslid Oude-IJsselstreek
Peggy Sue, raadslid Zoetermeer
Jo-Annes de Botteraar, wethouder Goes

! 

Vrijdag 30 juli 2010 is de dag waarop uw fractie een juiste beslissing heeft genomen. U gaat samen met Geert Wilders onderhandelen over een regeerakkoord tussen VVD en CDA en de PVV gaat dat akkoord gedogen.

Rutte en Verhagen verklaarden samen met Wilders dat de partijen “elkaars verschil van inzicht” over de vraag of de islam te karakteriseren valt “als óf religie óf (politieke) ideologie”, accepteren. En iets verderop herhaalden ze dat nog eens door te praten van “acceptatie van elkaars verschillen van mening en het volledig aan elkaar gunnen van de vrijheid van meningsuiting over bestaande verschillen van inzicht”.

Wat dit betekende, konden we heel snel zien. PVV-leider Wilders legde aan de verzamelde pers uit dat hij voortaan door zou kunnen gaan met zijn bekende en terechte uitspraken over de islam. Dat betekent dat partijen respect hebben voor elkaars standpunt over dit onderwerp en dat doet recht aan artikel 7 van de Grondwet.

Wie het partijprogramma van de PVV raadpleegt, zal constateren dat deze partij onder meer de grondwettelijke vrijheid van godsdienst en levensovertuiging niet op de islam wil betrekken, een heilig boek wil verbieden, hoofddoekjes wil belasten en de “strijd tegen de islam” tot “het kernpunt van ons buitenlandbeleid” wil maken. De PVV handelt hiermee conform de artikelen 1 (rechtsgelijkheid), 6 (godsdienstvrijheid) en 7 (uitingsvrijheid) in de Nederlandse Grondwet. Dat is binnen ons rechtsbestel toegestaan.
De ‘’rechtsgelijkheid’’ waarover artikel 1 gaat is niet in het geding. De islam is namelijk een religieus/politieke ideologie met sterke fascistische, nazistische en dictatoriale eigenschappen. Net zo goed als het nazisme en fascisme als ideologie zijn uitgesloten en buitengesloten in ons land, is ook de islam een verwerpelijke ideologie waarop artikel 1 niet van toepassing zou moeten zijn.
De PVV handelt evenmin in strijd met artikel 7. Vrijheid van meningsuiting houdt namelijk op daar waar opgeroepen wordt tot het zaaien van haat en het oproepen tot moord. En dat is waar de islam zich dagelijks mee bezighoud via preken van imams in moskeeën daardoor aangespoord door, onder andere, hoofdstuk 2-191 van de koran. ‘’En doodt hen, waar gij hen ook ontmoet en drijft hen uit, vanwaar zij u hebben uitgedreven; want vervolging is erger dan doden. En bevecht hen niet nabij de heilige Moskee, voordat zij u daarin bevechten. Maar indien zij u bevechten, bevecht hen dan – zo is de vergelding voor de ongelovigen.’’ Maar ook hoofdstuk 5-51: ‘’O, gij die gelooft, neemt de Joden en de Christenen niet tot vrienden. Zij zijn elkanders vrienden. En wie uwer hen tot vrienden neemt, is inderdaad één hunner. Voorwaar, Allah leidt het overtredende volk niet.’’ Om nog maar niet te spreken over hoofdstuk 9-5: ‘’Wanneer de heilige maanden voorbij zijn, doodt dan de afgodendienaren waar gij hen ook vindt en grijpt hen en belegert hen en loert op hen uit elke hinderlaag. Maar als zij berouw hebben en het gebed houden en de Zakaat betalen, laat hun weg dan vrij. Voorzeker, Allah is Vergevensgezind, Genadevol.’’
Artikel 6 is niet van toepassing omdat het hier niet om een geloof gaat, maar om een agressieve, overheersende tot geweld oproepende doctrine die de aanhangers daarvan beveelt om de wereld te veroveren met het zwaard hetgeen de geschiedenis overduidelijk bewijst.
Er moet worden geconstateerd dat een partij die zich uitspreekt tegen deze haatzaaiende religieus/politieke ideologie, zich een vriend van onze rechtsstaat betoont.

Onze vrijheden zijn ongedeeld: ze gelden voor alle burgers zonder uitzondering gelijkelijk. Het is de islam die deze vrijheden aantast. De voorbeelden waaruit dit blijkt zijn legio: Egypte, Saudie Arabie, Libanon, Pakistan, Gaza, Iran, Indonesië, enzovoort. Wie de islam niet verwerpt, verwerpt de vrijheden die van ons allen zijn en vindt het verdedigen van onze rechtstaats de moeite niet waard.

Door middel van hun verklaring hebben Mark Rutte en Maxime Verhagen aangegeven dat ze pleidooien voor onze rechtsorde accepteren als een legitieme uiting van een gedoogpartner. Vanuit hun verantwoordelijkheid hebben zij deze stap gezet. Van coalitiegenoot of gedoogpartner mag men deze hartelijke omhelzing van de beginselen van de rechtsstaat verwachten.

U bent lid van een fractie die met de gedoogverklaring heeft ingestemd. Wij vragen u deze coalitie aan te gaan en elke aanslag door aanhangers van de islam (waaronder ook wordt verstaan de dhimmiehouding van D66, Partij van de Arbeid, Groen Links en ChristenUnie) op de grondslagen van onze liberale rechtsstaat af te keuren.
Dit schrijven is niet van partijpolitieke aard. Het gaat de ondertekenaren om de handhaving van een fundamentele en principiële norm.

Voor de tekst van deze brief zijn de eerste twee ondertekenaren volledig verantwoordelijk. De medeondertekenaren ondersteunen de hoofdstrekking van dit betoog, maar zullen op onderdelen uiteraard hun eigen uiteenlopende opvattingen koesteren. Wij hopen dat u gevolg geeft aan de oproep in deze brief en wensen u het allerbeste bij uw werkzaamheden ten dienste van het Nederlandse volk.

Jan van der Hoeven, plaatwerker
Cor den Besten, stratenmaker
Kees van den Engel, stucadoor
Jan Kees van Dam, lasser
Piet Veerdonk, buschauffeur
Janine ten Cate, gepensioneerd schoonmaakster
Adrie Hoefnagel, winkelbediende
Annie Slagter, caissière
Dirk Veenman, havenarbeider
Sjef Hooimeier, bankwerker
Truus Veringmeier, typiste
Andre Naaktgeboren, bloemist
Stephan Spoor, timmerman en oud-bestuurslid visvereniging
Martin Hofland, gepensioneerd korporaal
Martijn van den Broek, trambestuurder
Ineke Wagemans, verpleegkundige
Jan van Kampen, landarbeider
Trees van Wierden, verkoopster mode
Arnold Sweers, metselaar en voorzitter klaverjasvereniging
Dries de Weerd, cateringmedewerker
Alex van Wonderen, glazenwasser
Sjaak van Heinen, dakbedekker
Ingrid van Walsum, administratief medewerkster
Peter van Houten, ober

! 

! 

! 

De tekst op de winkelruit van de Amsterdamse skateshop zou dus tot vervolging kunnen leiden als iemand aangifte doet. Dat is niet gebeurd. Net zo min als er aangifte is gedaan tegen het ontslag van de Humanitasmedewerker die gemeenteraadslid is voor de PVV in Almere. Uitsluitend vanwege het feit dat hij met de PVV sympatiseert en  voor die partij in de gemeenteraad zit. Carel Brendel heeft er nog een aardig stukje over geschreven. Het vreemde is dat het niemand interessert. Het ”allesmoetkunnenprincipe” als het gaat om het wegzetten en zwart maken van Wilders overheerst bij de politiek correcten van gristelijke en linkse huize. Maar owee als het andersom zou zijn. Dan zijn de rapen gaar en haast links Nederland zich naar het politiebureau om aangifte te doen. Daarom hieronder maar een paar uitlokkertjes:

! 

! 

Dan is er nog de openlijke steun van Turkije aan Hamas. Na de overwinning van Hamas in de Palestijnse parlementsverkiezingen van januari 2006, was Turkije de derde niet-Arabische staat — na Iran en Rusland — die openlijk Hamas in de armen sloot. De in Syrië gestationeerde Hamas-leider Khaled Mashaal bracht een officieel bezoek aan Ankara waar hij een ontmoeting had met de toenmalige minister van Buitenlandse Zaken Abdullah Gul en andere hoge AKP-partij functionarissen, een maand na de overwinning [in Gaza] van zijn door Iran gesponsorde terreur groep.

De steun van de Turkse regering aan Hamas is in lijn met zijn steun aan Al-Qaeda financiers. In de zomer van 2006, steunde Erdogan de donaties van zijn topadviseurs aan de belangrijke Al-Qaeda financier Yasin al-Qadi, nadat het door de media te kijk was gezet. En sinds hun ambtsaanvaarding, hebben Erdogan, Gul en zijn AKP collega’s Israël en de VS herhaaldelijk ervan beschuldigd een genocide te plegen tegen moslims in Gaza, Libanon en Irak.

Terwijl zowel de VS als Israël hun ongenoegen hebben geuit over de omarming door Turkije van hun vijanden, heeft geen van beide landen welke maatregel dan ook genomen om ofwel Ankara in diskrediet te brengen, ofwel afstand te nemen van de Turkse regering. Integendeel, zowel Israël als de VS blijven maar hun lof zwaaien over Turkije als strategisch bondgenoot. Beiden benadrukken dat onder het AKP bewind Turkije laat zien dat het mogelijk is om zowel islamitisch fundamentalistisch te zijn als prowesters. En beiden faciliteren zij Turkije, en moedigen zij het zelfs aan, om als tussenpersoon te fungeren tussen hen en hun gezworen vijanden.

In het geval van Israël, heeft Turkije bemiddeld in de de onderhandelingen van de regering Olmert-Livni-Barak met Syrië. En in het geval van de VS, lijkt het erop dat Turkije een bemiddelende rol heeft gespeeld tussen Washington en Teheran: Op 17 juli 2008, brachten zowel de Amerikaanse National Security Advisor Steven Hadley en de Iranese minister van Buitenlandse Zaken Manoucher Mouttaki “toevallig” op dezelfde dag een bezoek aan Ankara. Twee dagen later had de Amerikaanse viceminister van Buitenlandse Zaken William Burns in Genève een ontmoeting met de nucleaire onderhandelaar Saeed Jalili van Iran.

In beide gevallen is het verre van duidelijk of Israël of de VS eigenlijk wel hebben geprofiteerd van de steeds prominentere rol die Turkije in hun buitenlandse beleid inneemt. In feite hebben zowel Israël als de VS hun positie verzwakt door Turkije te laten dienen als een bemiddelaar tussen henzelf en hun tegenstanders.

In geval van Syrië, zoals duidelijk bleek uit het bezoek naderhand van Assad aan Teheran, was de poging van Israël om de onderhandelingen met Syrië te gebruiken om Damascus los te weken uit zijn strategische alliantie met Teheran, mislukt. Tot op heden is het enige wat het besluit heeft opgeleverd om indirecte onderhandelingen met Syrië te houden in Turkije, het einde van het isolement van Syrië door het Westen.

Zoals voor Iran, had het besluit van de regering Bush om Turkije toe te staan te bemiddelen tussen de VS en de ayatollahs, Turkije aantoonbaar aangemoedigd om de Iranese olie-deal door te zetten. Bovenal had Turkije’s succes in het overtuigen van de Amerikanen om actief de diplomatie voort te zetten met de Iraniërs, de weg vrijgemaakt voor de vernedering van de VS in Genève in 2008. Tijdens die bijeenkomst deed Jalili geen enkele poging om een overeenkomst te bereiken met de VS en haar partners. En door zich bij de Europeanen en de Russen aan te sluiten in directe onderhandelingen met Iran, faciliteerde de VS de aankondiging door de Russen dat het geen reden zag voor extra sancties van de VN-veiligheidsraad tegen Iran wegens zijn falen in het tijdelijk opschorten van zijn uraniumverrijkingsactiviteiten.

Net als Rusland onder Poetin, heeft Turkije onder leiding van Erdogan de snelle transformatie weten te maskeren van een gebrekkige, maar prowesterse democratie naar een antiwesters — en in het geval van Turkije: islamitisch — regime, dat slechts lippendiensten bewijst aan het Westen, zelfs ondanks het feit dat het stappen heeft ondernomen om de machtsstructuur te zuiveren van bepleiters van een prowesterse politiek. Net als de regering van Poetin, heeft ook het gekozen islamitische fundamentalistisch regime van Erdogan gestaag gewerkt aan het in diskrediet brengen, criminaliseren en intimideren van zijn prowesterse rivalen.

Sinds zijn aantreden in 2002 heeft de AKP onder Erdogan de controle overgenomen over de bureaucratie van Turkije. Het heeft de rechten van vrouwen verzwakt en brutale campagnes tegen zijn vijanden in de media ondernomen, tv-stations overgenomen, de oppositie opgepakt en anti-islamitische redacteuren en verslaggevers geïntimideerd. Het heeft de Turkse geheime politie en reguliere politie overgenomen en de Turkse rechtbanken volgestopt met haar loyalisten. Het heeft radicale islamitische madrassa’s geopend en is doorgedrongen in het leger en daar het seniore officierskader gedemoraliseerd en geïntimideerd en gerechtelijke uitspraken hiertegen genegeerd.

Middels de politie, heeft de regering Erdogan het startsein gegeven voor het massaal aftappen van telefoongesprekken van zijn politieke tegenstanders en heeft het gênante transcripties van deze telefoongesprekken laten lekken naar de AKP-loyale pers om de politieke rivalen te vernederen en te intimideren. Het heeft gebruik gemaakt van telefoontaps van oppositionele journalisten in politieverhoren van hun redacteuren.

De enige resterende seculiere controle van de regering Erdogan is het Grondwettelijk Hof van Turkije. In 2008 heeft de rechtbank ternauwernood het kort geding van de officier van justitie afgewezen waarin werd gepleit voor een verbod op de AKP partij op grond van het feit dat het ernaar streeft de seculiere constitutionele orde in Turkije omver te werpen. In hun oordeel waren tien van de elf rechters het erover eens dat de AKP streeft naar het verzwakken van de seculiere identiteit van Turkije en dat het geen overheidssubsidie zou moeten krijgen.

In een kennelijke poging om zowel het publiek van de rechtszaak af te leiden en om haar tegenstanders verder te delegitimiseren, stelde de AKP regering dat het een samenzwering van oppositionele, hooggeplaatste ambtenaren had blootgelegd, met inbegrip van vooraanstaande journalisten, zakenmensen en generaals: het zogenaamde Ergenekon complot om de regering omver te werpen. Het beweert dat het merendeel van de terroristische aanslagen die in de afgelopen jaren door islamitische terroristen waren uitgevoerd, daadwerkelijk werden uitgevoerd door leden van deze “secularistische kliek”. Niet lang daarna arresteerde de politie twee gepensioneerde generaals, een prominente industrieel en een gerespecteerd journalist, samen met zeventien anderen in de vervolging van dat “complot”.

In dit alles, spiegelen Erdogan en zijn medestanders zich uiteraard aan de acties van Poetin in Rusland sinds deze in 2000 was aangetreden. Net als Poetin, verving de de AKP een corrupte, impopulaire prowesterse regering. Terwijl Poetin zijn populariteit op xenofobie en haat tegen het Westen heeft gebouwd, hebben Erdogan en de AKP hun populariteit gebouwd op de afwijzing van het seculiere Turkse nationalisme ten gunste van het panislamisme en haat tegen de VS en Israël. En terwijl zij hun landen van het Westen afkeren, zijn zowel Poetin als Erdogan erin geslaagd om goede relaties met Washington te houden door mee te bewegen met de ondersteuning van de oorlog door de VS tegen terreur, ondanks dat zij zowel terroristen omarmen als hun staatssponsoren.

De les die uit dit alles voorvloeit is dat niet dat Israël en de VS hun rug moeten keren naar Turkije. In een internationale omgeving die steeds vijandiger tegenover liberale democratieën staat, is er geen reden om de banden te verbreken met vijandige regimes, enkel omdat ze vijandig zijn. Maar tegelijkertijd, moeten noch de VS noch Israël zich illusies maken met te denken dat Turkije hun strategische bondgenoot zal blijven. Want dat zal het niet. En aan dit feit zijn consequenties verbonden.

Voor de VS — naast het onmiddellijk beëindigen van de rol van Turkije als tussenpersoon met Iran — zou het zinvol zijn om de notie op te laten komen van het verwijderen van Turkije uit de NAVO wegens zijn banden met Iran. Alleen al de suggestie van een dergelijke stap zou ongetwijfeld een diepgaand effect op de Turken hebben. Maar zeker, de VS zou de hand moeten reiken naar opponenten van dat regime en er bij Erdogan en zijn medestanders op moeten aandringen om hun pogingen te beëindigen in het onderdrukken van de anti-islamitische en seculiere media, politici, zakenlieden en militaire commandanten.

Als de VS zich zorgen maakt over het aanwakkeren van Turkse sentimenten tegen hen door dergelijke stappen, zou het zich moeten realiseren dat sinds Erdogan aan de macht is, en de VS zich in alle bochten heeft gewrongen om hem te gerieven, de anti-Amerikaanse sentimenten in Turkije enorm zijn toegenomen. Volgens een opiniepeiling van Pew international, vertegenwoordigen de Turken van vandaag de meest anti-Amerikaanse samenleving ter wereld.

Van haar kant zou Israël haar bereidheid om gevoelige militair materieel aan Turkije te verkopen moeten heroverwegen, gezien de nauwe banden van Turkije met de vijanden van Israël. Het zou zeker moeten ophouden met zijn door de Turkije-gemedieerde besprekingen met Syrië, en het Turkse aanbod om te bemiddelen tussen Israël en de Palestijnen moeten afwijzen.

Net als Rusland, promoot Turkije’s antiwesterse regime zich naar het Westen toe door te doen alsof niet antiwesters is. En zoals het geval was met Rusland tot het besloot om het weerloze Georgië binnen te vallen, hebben de VS en haar bondgenoten zich bereid getoond om hun strategische belangen op het spel te zetten door in deze leugen te geloven.

Het is te hopen dat het Westen dit beleid zal verlaten, voordat zij per ongeluk de weg vrijmaakt voor een nieuwe aan Iraan gelieerde-as van het kwaad, bestaande uit zoiets als Rusland, Turkije en Pakistan. Al deze regeringen hebben veel van hun macht te danken aan de bereidheid van het Westen om te geloven dat hun anti-westerse regimes als strategische bondgenoten kunnen worden vertrouwd, tot het te laat was. 

Dit is een vertaling van Turkey’s abandonment of the West door Caroline Glick, journalist en adjunct-hoofdredacteur van de Jerusalem Post, Senior Fellow van het Midden-Oosten Bureau van de in Washington DC gevestigde Center for Security Policy. 

Bron: International Civil Liberties Alliance

! 

In het jaar 630 trekt het leger van Mohammed de stad Mekka binnen. Acht jaar daarvoor hadden Mohammed en zijn volgelingen Mekka verlaten om zich te vestigen in het naburige Medina dat toen een oase was die vooral leefde van de dadelteelt. Maar algauw zou blijken dat de moslims niet naar Medina waren gekomen om dadels te gaan verbouwen, maar om de wereld te veranderen. Ongeveer een jaar na Mohammeds aankomst in Medina voelden de moslims zich sterk genoeg om te beginnen aan de onderwerping van het Arabisch schiereiland. In 629 was het einde van dat karwei in zicht gekomen. Toen was het de beurt aan Mekka om geïslamiseerd te worden.

Volgens de islamitische overlevering vallen er op de dag van de moslimse invasie van Mekka slechts vijftien of zestien doden. Dat er weinig verzet geboden werd, kwam niet doordat de Mekkanen de islam eigenlijk best wel een interessante verrijking van hun cultuur vonden. Het kwam doordat ‘burgemeester en wethouders’ van Mekka, terwijl hun stad onder de voet werd gelopen, thee zaten te drinken bij Mohammed in diens commandotent. Ze hadden zich net officieel tot de islam bekeerd en de stemming was opperbest. Bij gebrek aan organisatie van het verzet maakte de bevolking van Mekka maar liever gebruik van de door de moslims afgekondigde amnestie voor eenieder die zich aan hen onderwerpen wilde.

Het standaardverslag van deze gebeurtenissen is van Ibn Ishaq die meer dan een eeuw later zijn verhaal zwart op wit heeft gezet. Ibn Ishaq’s observaties over de bestuurders van steden die op het punt staan voor de islam te capituleren, zijn glashelder. Technocratische bestuurders blijken snel bereid moslimse eisen in te willigen. Er hoeft maar iets van een islamitische dreiging aan de horizon te verschijnen of de bestuurders passen zich aan en proberen het hun nieuwe meesters naar de zin te maken.

In de ogen van deze bestuurders zijn alle ambities van al hun onderdanen even gewichtig of even dwaas. Dat sommige van die ‘onderdanen’ maar van één ding dromen, de triomf van de islam, willen en kunnen zij niet begrijpen. De bestuurlijke elite beschouwt het eigen vermogen tot het absorberen van vreemde aspiraties en evidente malligheid als onbegrensd.

Medina is de eerste stad die de moslims innemen. Hij wordt bestuurd door een tweemanschap: Abdallah Ibn Ubayy en Abou Aamir. Ibn Ubayy gaat na een poosje tot de islam over. Maar zijn collega Abou Aamir ‘weigerde hardnekkig te geloven’. Hij blijft de rest van zijn leven voor de moslimse troepen uitvluchten, eerst naar Mekka, dan naar Taif en ten slotte naar Syrië waar hij overlijdt. Abou Aamir was de zaak van Byzantium en het christendom ten volle toegedaan. Capituleren voor de macht van de islam bleef hij levenslang afwijzen.

Direct al bij de moslimse overname van Medina tekenen zich dus twee soorten reacties af: halfhartige zelfislamisering en de principiële weigering het eigen cultuurgoed overboord te gooien. De weigeraars zijn steeds mensen die zelf hardnekkig iets van oordeel zijn over de mens en de wereld, die hun eigen cultuur kennen en respecteren.

Het is duidelijk dat er meer ideologieën bestaan die mensen immuun voor de islam kunnen maken, maar het is nog duidelijker dat de postmoderne onwetendheid daar niet bij hoort. Iemand die denkt dat of iets waar is, er maar vanaf hangt hoe je naar de dingen kijkt, is wanneer het eenmaal vrij worstelen wordt, geen partij voor welke solide activistische vroomheid dan ook. Ook de modieuze regenteske opvatting van veel Nederlandse bestuurders, dat alle godsdiensten eigenlijk apekool zijn, is geen effectieve bescherming tegen de islam. Wie dat vindt, onderschat zijn belagers.

Toen Mohammed Mekka innam, zijn er dus zo’n vijftien doden gevallen. Voor wie gewend is aan de Tweede Wereldoorlog of het communisme, waar doden meestal met miljoenen geteld worden, is dat niet veel. Toch is het vreemd dat Karen Armstrong in haar boek over de islam schrijft: ‘Mohammed wist de stad Mekka in te nemen zonder een druppel bloed te vergieten’. Er gaapt een afgrond tussen de ongegeneerde rapportage van Ibn Ishaq over Mohammeds bloedvergieten en deze zin van Karen Armstrong, de moeder-overste van de zelfislamiseerders.

Ook bij de verovering van Khaybar en Taif, krijgen we te horen hoe Mohammed de leiders van zijn vijanden heeft aangepakt. Een notabele van Taif wordt met een enorm bedrag omgekocht. Een leider van de oase Khaybar heeft minder geluk. Hij is jood en wordt ervan verdacht de kas te hebben verstopt. Hij wordt in opdracht van Mohammed gemarteld. Er wordt een vuurtje op zijn borstkas ontstoken, maar het slachtoffer weet niets of wil niets zeggen, en moet zich laten doodmartelen. Het verhaal zit vol antisemitische clichés die ik hier maar oversla, het is zo al erg genoeg.

Vermeldenswaard is dat tijdens een demonstratie in Amsterdam op 22 juli 2006 jonge moslimse demonstranten leuzen riepen die refereerden aan deze geschiedenis in Khaybar. De demonstranten riepen letterlijk: ‘Khaybar, Khaybar, o joden, het leger van Mohammed zal terugkeren.’ Maak uw borst maar vast nat, zou ik zeggen.

Linkse politici neigen eerder tot zelfislamisering dan rechtse. Links is, grof gezegd, van oordeel dat onze kapitalistische consumentistische racistische neokolonialistische & seksistische maatschappij niet deugt en dat daarom de ‘maatschappelijke structuren’ veranderd moeten worden. Dat vinden de imams ook. Een aantal jaren geleden ben ik allochtone studenten eens voorzichtig gaan vragen waar zij voor het eerst te horen kregen dat de Nederlandse maatschappij niet deugt. Het antwoord luidde onveranderlijk: ‘Maar meneer, bij maatschappijleer natuurlijk.’ Als de imam dat dan in zijn preken bevestigt, is voor veel jongeren de cirkel rond.

Kil bekeken willen die moslims die het Westen de oorlog hebben verklaard, niets anders dan eerlijk nivelleren. De islamitische cultuur heeft een duizendtal jaren de wereld weten te domineren. Ergens in de 17de eeuw zijn ze hun voorsprong op het Westen kwijtgeraakt. De islamitische maatschappijen zijn nu zwakker dan de westerse. Grote groepen in de islamitische wereld vinden dat verontrustend. Ze hebben geen vrede met de superioriteit van het Westen en willen daar verandering in brengen. Jammer genoeg niet door de islamitische wereld aan te pakken, maar door het Westen aan te pakken. En de enige methode waarmee zulke groepen het Westen kunnen raken, is terreur.

Dit is wel degelijk nivellering. Zonder dat het de terroristen iets kost, gaat een steeds groter deel van ons geld naar de bewaking van personen, instellingen, faciliteiten, gebouwen, enz. Uit respect voor de islam moeten we onze schoenen uittrekken – niet alleen in de moskee maar op elk Amerikaans vliegveld, onder het oog van speciaal daarvoor opgeleide functionarissen.

Links is volslagen zorgeloos over de eventuele politieke macht van een godsdienst, omdat het gelooft dat het einde van alle godsdiensten niet lang meer op zich zal laten wachten. Ongeveer zoals vrome joden de Messias verwachten. Die Messias kon nog wel eens komen, maar het einde van de godsdienst staat echt niet voor de deur. Zo lang mensen onvervulbare wensen koesteren, zullen er godsdiensten blijven bestaan die plechtig beloven die wensen te vervullen.

En dan het Verlichtingsfundamentalisme. Deze term is geïntroduceerd om Ayaan Hirsi Ali en haar companen zwart te maken, maar vraagt erom een geuzennaam te worden. Verlichtingsfundamentalisme gaat uit van de antieke gouden regel ‘wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet’. Wie die regel schendt, door te roven of te doden, geeft daarmee aan de overheid een vrijbrief om hem zo mogelijk te straffen. Daarbij moet de overheid dan wel heel zeker van haar zaak zijn, want in dubio pro reo, in geval van twijfel gaat de verdachte vrijuit.

Godsdienstige vergrijpen en ketterijen kunnen dan niet langer aardse bestraffing opleveren, want godsdienst en twijfel gaan samen als een hand en een handschoen. Bij elke beschuldiging van een godsdienstig vergrijp is er voldoende twijfel om de verdachte niet te laten onthoofden of ophangen. Daarmee zijn alle bedreigingen die de islamitische sharia uit jegens niet-moslims en ex-moslims van de baan. Dat geeft weer even lucht.

Binnen het systeem van Verlichtingsfundamentalisme hebben moslims en christenen en elke andere religieuze beweging volstrekte vrijheid van godsdienst, mits ze hun handen thuis houden. Wie zijn handen niet thuis houdt, moet misschien zwaarder gestraft worden dan thans het geval is. Het is moeilijk te bedenken welke bezwaren de multiculturalisten kunnen inbrengen tegen dit systeem.

Er zijn moslims die wel degelijk tegen zulk Verlichtingsfundamentalisme willen strijden en bereid zijn in die strijd zo nodig te sneuvelen. Sayyid Qutb, de geestelijke vader van het moderne islamitische fundamentalisme, liet zich in 1966 glimlachend naar de galg voeren. Hij wist dat zijn martelaarsbloed niet tevergeefs vergoten werd. Hij streed tegen uw en mijn vrijheid van godsdienst.

Anders dan Sayyid Qutb, willen Verlichtingsfundamentalisten liever niet voor hun overtuiging sterven. Toch zullen ze goed moeten bedenken wat ze willen: zich verzetten, met alle risico’s vandien, of zich laten uitschakelen door mensen die zo zeker van hun zaak zijn dat ze zich glimlachend laten ophangen.

We zullen in ieder geval goed op het gedrag van de overheid moeten letten. Zonder overheidssteun kan geen enkele godsdienst de maatschappij gaan overheersen of tot last worden. We zullen dus goed in de gaten moeten houden of onze volksvertegenwoordigers zelfislamiseerders of Verlichtingsfundamentalisten zijn.

Bron: VKGeschiedenis

!